Δευτέρα, 16 Νοεμβρίου 2009

Όνειρα έκανα μικρός



































Όνειρα έκανα μικρός
και έπλεκα παραμύθια,
το βράδυ που έφευγε το φως
και όλο τον κόσμο αγκαλιά
σφιχτά κρατούσε η νύχτα.

Μεθούσα από τη γλύκα της,
το τρυφερό της χάδι,
ταξίδια για τόπους μακρινούς
έκανα στο σκοτάδι.

Δρόμους που θα ‘ρθουν στη ζωή
μ’ εκείνη συζητούσα,
και συμβουλές μου έδινε
που βιαστικά υποσχόμουνα,
πως πάντα θα θυμόμουνα…
ποτέ δεν θα ξεχνούσα…

Κι ερχότανε με συντροφιά
ένα χρυσό φεγγάρι,
που είχαν λέει γνωριστεί
μία βραδιά πολύ παλιά,
πριν να υπάρξουν όνειρα,
αμέσως αγαπήθηκαν
και γίνανε ζευγάρι.

Τα παραμύθια μου άκουγαν
που έλεγα με πείσμα,
“θα γίνουν όλα αληθινά
όνειρα είναι παιδικά”,
τότε με παίρνανε αγκαλιά,
στο μάγουλο μου ‘διναν φιλιά,
θα πληγωθεί μουρμούριζαν
κι ότι είναι μεγάλο κρίμα.

Αργά ο χρόνος κύλησε
και άφησε σημάδια,
ο μικρός εμεγάλωσε,
τα όνειρα σπατάλησε,
και όλα τα παραμύθια του
ξεμείνανε από ήρωες,
και πλέον είναι άδεια.

Ρυτιδιασμένος στο κορμί
και στην ψυχή συνάμα,
με μια καρδούλα παιδική
μέσα στης νύχτας τη στοργή
ακόμα βρίσκει θαλπωρή,
ψάχνει νέο όνειρο να βρει
μα πλέον το σκοτάδι της είναι βαρύ…

Συμβουλή άλλη δεν έχει να πει…

Με το φεγγάρι συντροφιά
κάθονται μαζί μου τα δειλινά,
μου λένε γύρνα στη ζωή
μην εγκαταλείπεις…
δεν είσαι εσύ.

Όμως ακόμα και η δικιά τους στοργή
δεν είναι πλέον αρκετή,
τα όνειρα πια είναι νεκρά
και παραμύθια παιδικά,
δεν έχω δύναμη…
έχει σωθεί…
καινούργια να φτιάξω…
απ’ την αρχή.

6 σχόλια:

Alice,Blueheart, Hermionie and other story-tellers.... είπε...

Θα το λέω, θα το ξαναλέω και θα το γράφω κιόλας! Ό,τι έχω διαβάσει ως τώρα απο σένα με αγγίζει σε σημείο δακρύων. Το ποίημα αυτό δεν εξαιρείται φυσικά και καθώς το διάβαζα και διάβαινα αυτό το "λαβύρινθο" των λέξεων όλο και κάποιος κόμπος μου ανέβαινε στο λαιμό. Και φυσικά με xαρά θα σου πω, οτι μέσα στο ποίημα παρόλο που "μιλάει" ένας ενήλικας, κάπου αχνοφαίνεται και ένα παιδί που ακόμη κρατάει τα όνειρά του στα χέρια του...ίσως και να μην χάθηκαν ακόμα, Δημήτρη μου.

Να σαι καλά!!!

Black_BattleDragon είπε...

:)))....Ελενίτσα μου έχεις πάντα τη δύναμη να σχηματίζεις με τα λόγια
ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου!! Σε ευχαριστώ πολύ γι αυτό...είναι ανεκτίμητο.
Ξέρεις είναι όμορφο να νοίώθεις ότι αυτά που γράφεις αγγίζουν κι άλλους
ανθρώπους...ανθρώπους που φαίνεται να μπορούν να καταλάβουν αυτά που έχεις να πείς
και κυρίως αυτά που έχεις νοιώσει!
Όσο για το παιδί και τον ενήλικα...απλά συνυπάρχουν...ένα παιδί πληγωμένο
και ένας ενήλικας που θέλει να το προστατέψει:)...το πιο πιθανό είναι
ότι το κάνει με λάθος τρόπο (στο έχω πει αυτό και άλλες φορές) είναι όμως
που δεν έμαθε ποτέ να το κάνει αλλιώς!! Θέλει όμως...και ίσως όταν το καταφέρει...
ίσως τότε να βρεί ξανά και τα όνειρά του.

Ένα χαμόγελο και μία καληνύχτα Ελένη μου!!

Σουζάνα Xατζηνικολάου είπε...

Καλησπέρα. Πέρασα τυχαία χάρη στην Ελένη. Και βρέθηκα μπροστά σε κάτι πανέμορφο.

Black_BattleDragon είπε...

Σε ευχαριστώ πολύ για τα τόσο καλά λόγια σου Σουζάνα....ειλικρινά με τιμάς...χαιρομαι που σου άρεσε. Σε ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και εύχομαι να τα ξαναπόύμε:)

Να σαι καλά και έχεις την καλησπέρα μου!!

mantinada είπε...

Μικρέ, συγκλονιστικό, γεμάτο εικόνες, ένα παραμύθι που μιλά για πολλά πολλά παραμυθάκια που γεμίζαν τις ψυχές μας και που πια αδυνατούν να το κάνουν...

Στ' αλήθεια όμως, το παραμύθι είναι μέσα μας, εμείς είμαστε, κι όσο εμείς είμαστε εδώ ...εδώ είναι κι εκείνο!!!

Black_BattleDragon είπε...

Σε ευχαριστώ για τα τόσο καλά σου λόγια καβουρίνα:)...το συγκεκριμένο έχει γραφτεί πριν λίγο καιρό αλλά το νοιώθω αρκετά επίκαιρο...πάντα.

Για τα παραμυθάκια θα συμφωνήσω, εδώ είναι ...μέσα μας...πάντα...όμως...και ξέρω ότι εσύ θα με καταλάβεις...ενώ το σενάριο είναι έτοιμο και το συνεργείο εν αναμονή για το γύρισμα, αυτό το ρεμάλι ο πρωταγωνιστής έχει εξαφανιστεί...οπότε αν το δείς άρπαξέ τον απο το σβέρκο και φέρτον στο πλατό...ο σκηνοθέτης είναι στα όρια νευρικής κρίσης!!!!!