Σάββατο, 12 Φεβρουαρίου 2011

Ότι με κάνει αληθινό



Ότι με κάνει αληθινό
είναι που με πληγώνει,
ότι με κόπο έχτισα
εκείνο με στοιχειώνει.

Ότι λαχτάρησα να βρω
συνέχεια θα το χάνω,
και πάντα στην ίδια διαδρομή,
σαν από απόφαση καταδικαστική,
τα ίδια λάθη θα κάνω.

Ότι καλό έχω μέσα μου
εκείνο με ορίζει,
μου καταστρέφει τη ψυχή
και κάθε νύχτα απ’ την αρχή,
σε μία ατέρμονη διαδρομή,
ξανά προσδιορίζει.

Ότι βαθιά αγάπησα
αυτό θα με προδώσει,
ότι η καρδιά μου αγκάλιασε,
πόθησε ή νοστάλγησε,
αυτό θα με σκοτώσει.

Ότι όνειρα έκανα
πάντα αιμορραγούσαν,
στο χρόνο ποτέ δεν άντεξαν
και όσο και αν προσπάθησα,
τα φρόντισα και τα αγάπησα,
πάντοτε με ξεχνούσαν.

Ότι προσευχή ψιθύρισα
την έκλεψε η νύχτα,
λόγια που απλά χαθήκανε
και γεύση μόνο αφήσανε
από πόνο και από πίκρα.

Ότι με κάνει αληθινό
πλέον αργοπεθαίνει,
πολλές του ανοίξανε πληγές,
άνθρωποι που χάθηκαν στο χθες,
και πλέον δεν έχει δύναμη
άλλο...να ανασαίνει.

Πέμπτη, 10 Φεβρουαρίου 2011

Ένοχος για προδοσία

Δεν ξέρω πόσες είναι οι φορές
που θες να μου μιλήσεις,
πόσες τα λόγια χάνονται,
σε αισθήματα μέσα θάβονται,
γιατί θέλεις, όπως κι εγώ,
τα χείλη μου να φιλήσεις.

Κάθε μέρα θα με ψάξεις
δυο λόγια απλά για να μου πεις,
για τα όνειρα που κάνεις
μέσα στους ήχους της βροχής.

Για δαίμονες πάλι θα μου μιλήσεις
που δεν σ’ αφήνουν να χαρείς,
και που αμείλικτοι ξυπνάνε,
της καρδιά σου αίμα λαχταράνε,
κάθε φορά που αυτό που ψάχνεις
τύχει στη ζωή σου να το βρεις.

Τις άμυνες θα χαλαρώσεις
λέγοντας πως είμαι εγώ,
αυτός που ξέρει να σε κάνει
να νοιώθεις σα να έπιασες λιμάνι,
κι έτσι θα σ’ εμπιστευτώ.

Και τότε είναι που θα τολμήσω
να έρθω λίγο πιο κοντά,
για μπορέσω ν’ αντικρίσω,
ίσως για πρώτη φορά,
τι μέσα στην ψυχή σου κρύβεις
και ποια είσαι αληθινά.

Μόλις όμως πλησιάσω
σε απόσταση βολής,
αμέσως σου μοιάζω για εχθρός
και σαν εχθρό με εκτελείς.

Και μόλις τα όπλα θα σιγάσουν
κι εγώ θα κείτομαι νεκρός,
θ’ αναρωτιέσαι γιατί δεν ήρθα,
γιατί όσα νοιώθεις ποτέ δεν είδα,
και το πόρισμα θα βγάλεις,
ένοχος για προδοσία τελικά
ήταν κι αυτός.