Ό,τι κι αν ζήσεις - Μιλτιαδης Πασχαλίδης

Έχεις πέσει με δύναμη πάνω στον ουρανό σου;
Είδες ποτέ σου πόσο φως κρύβεται σε ένα τραύμα;
Στα χέρια σου έκρυψες ποτέ το άδειο πρόσωπό σου;
Σ’ έχουν κοιτάξει σαν θεό, να σου ζητάνε θαύμα;

Τι τραγούδι να σου πω - Ενδελέχεια

Τι τραγούδι να σου πω, χωρίς ουσία
Να το φτύνουν οι σοφοί κι οι μπερδεμένοι
Να γεννιέται στα ρηχά κι εκεί να μένει
Να μην έχει ούτε λάμψη, ούτε αξία...

Μα να φέγγει στη δική σου καταχνιά

Κι έμεινα εδώ - Μπάμπης Στόκας

Κι εμεινα εδω να προχωρω
να προσπαθω να σε κανω να φυγεις
και το μυαλο μου να μη λεει "σ'αγαπω".

Κι εμεινα εδω ν'αναζητω
και να χαζευω τις ωρες που λειπεις
κι η μουσικη μου να μη βρισκει σκοπο.

Τα ανείπωτα - Ζερβουδάκης Δημήτρης

Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε το χτύπο της καρδιάς
να πει ό,τι είναι για να πει, στο φως να γεννηθεί..
Για ένα τίποτα, μη φοβηθείς, πώς φτάσαμε στ’ανείπωτα..
Γλυκιά μου, μη χαθείς…

Νανούρισμα

Σώπα σου λέω…σώπασε,
κοιμήσου και ονειρέψου,
σε κόσμους ταξίδεψε όμορφους
και σε σειρήνων τραγουδιών
αφήσου και μαγέψου.

Σώπασε και ησύχασε,
ταξίδεψε στ’ αστέρια,
ενός κομήτη την ουρά
σφίξε στα δύο σου χέρια.

Σώπασε και γαλήνεψε,
δάμασε ένα κύμα,
λαθρεπιβάτης της ζωής
γίνε σε ένα ποίημα.

Γίνε πουλί στον ουρανό
άπλωσε τα φτερά σου,
παιχνίδια σου κάνε τα σύννεφα
και τον δραπέτη άνεμο
σφίξε στην αγκαλιά σου.

Γίνε σταγόνα…γίνε βροχή,
γίνε μια καταιγίδα,
κυλίσου στα λασπόνερα
γίνε δροσοσταλίδα.

Καβάλησε τον άνεμο,
δάμασε ένα τυφώνα,
γίνε μια χιονοθύελλα
στα μέσα του χειμώνα.

Γίνε αεράκι δροσερό
μέσα στο Καλοκαίρι,
της θάλασσας δύο κύματα
ζήτησε να σου φέρει.

Μέσα στο απέραντο κενό
βούτηξε…μεθυσμένη,
άκουσε της νύχτας τη σιωπή
και του Ήλιου σαν έρθει… η πρώτη αυγή,
νοιώσε ευλογημένη.

Σώπα σου λέω…σώπασε,
στη νύχτα παραδώσου,
και ότι ποτέ αγάπησες,
που έχασες ή νοστάλγησες,
μέχρι να έρθει το πρωί,
αυτή σου στέλνω, μόνη ευχή,
να είναι για πάντα…δικό σου.

Αδίστακτα ρολόγια

Χρόνια, σημάδια ανάγλυφα
στου χρόνου τη μαγκούρα,
κύκλοι καπνού που χάθηκαν
σε μιας τσιγάρου τζούρα.

Άνευ ουσίας πια σταθμοί
στις ράγες καρβουνιάρη,
στην άκρη του δρόμου αποκρουστικό
και δύσοσμο κουφάρι.

Θυμάσαι με πόση προσμονή
κάποτε καρτερούσες,
να ‘ρθούνε, χιλιάδες όνειρα,
μέσα τους για να βρουν ζωή,
άλλο δε παίρναν αναβολή,
όλο ετοιμαζόσουνα….
πως θα τα κυνηγούσες.

Συνέχεια υποσχόσουνα…
Συνέχεια έπαιρνες όρκους…
Έλεγες… εμπόδιο τίποτα δε θα σταθεί
στων ονείρων μου τους στόχους.

Και έλεγες…και έταζες…
και όλο υποσχόσουν,
αντίλαλοι με τα χρόνια γίνανε
και ήρθαν εκκωφαντικοί…
τώρα να σε στοιχειώσουν.

Κι εσύ φοβάσαι και πονάς,
θέλεις να αντιδράσεις,
στα ρέστα του χρόνου δύναμη
ψάχνεις για να προφτάσεις.

Μα πλέον να δράσεις δε μπορείς,
έμαθες πια στα λόγια,
ανίκανος πρωταγωνιστής
σε έργο που σκηνοθέτησαν
αδίστακτα ρολόγια.

Παραδίνομαι απόψε…

Παραδίνομαι απόψε,
το κεφάλι μου θα σκύψω,
και μονάχα για ένα βράδυ
ηττημένος θα δακρύσω.

Θα δακρύσω για όλα εκείνα
που δεν έμαθε κανείς,
που στο χαμόγελό μου κρύβω
κάτω από στρώματα σιωπής.

Τα όπλα μου θα παραδώσω,
δίχως άμυνες…γυμνός,
και ας έρθει όποιος θέλει,
φίλος αν είναι ή και εχθρός.

Μια κραυγή μες στο σκοτάδι
θα σημαδέψει τη στιγμή,
μια καρδιά αθώα απόψε
πάλι θυσία θα γενεί.

Μάρτυρες δε θα υπάρξουν,
όχι ετούτη τη βραδιά,
μόνη από χρόνια έχει μάθει
να ματώνει…να πονά.

Μήδε δάκρυ θα κυλήσει,
μήδε λυγμός θα ακουστεί,
μια κραυγή μες στο σκοτάδι,
μόνη θα ‘ρθει τούτο το βράδυ,
σ’ ένα φίλο που υποφέρει…
για να συμπαρασταθεί.