Κυριακή 28 Ιουνίου 2009
Κυριακή 14 Ιουνίου 2009
Δω χάμω κείτεται νεκρός
Δω χάμω κείτεται νεκρός,
μίζερος άνθρωπος...κακός,
κανένας δεν εδάκρυσε
σαν έφυγε η ψυχή του.
Κανείς πένθος δεν βίωσε,
μόνος του απεβίωσε,
το δάκρυ το τελευταίο του
ταξίδεψε μονάχο.
στα τελευταία τα λεπτά,
δεν βρέθηκε το χέρι του
τρεμάμενο να κρατήσει.
Και ούτε πρόσωπο...έστω γνωστό,
σαν χάρη σε συνάνθρωπο,
δεν ήταν στο τέλος πλάι του,
με ένα φιλί στο μέτωπο,
για να τον χαιρετήσει.
Έζησε μόνος τη ζωή,
του κόσμου απέφευγε τη βουή,
γιατί ποτέ δεν κατάφερε
το φόβο του να νικήσει.
μέχρι το τέλος...τόσο δειλός,
ποτέ του δεν βρήκε δύναμη
τον ήλιο να αντικρίσει.
Σε μια φυλακή τον είχα βρει
την έχτιζε μου είπε...μια ζωή,
ποτέ του δεν ετόλμησε
να ανοίξει τα φτερά του.
Τους ανθρώπους, μου ‘πε...δεν τους μπορώ,
τους αγαπάω...μα πονώ,
κάθε φορά που έρχονται
μου κλέβουνε και κάτι.
Δεν είναι που είμαι κακός
μου ‘πε κάποτε...εμπιστευτικώς,
μα τρόπο δεν έχω άλλο πια
να πάψω να πονάω.
Δω χάμω κείτεται νεκρός,
μίζερος άνθρωπος...κακός,
με όρκισε στο τάφο του
ετούτο πως θα γράψω.
Ποτέ κανείς να μη σταθεί,
πάνω από το μνήμα του και πει,
πως άνθρωπος ήτανε κι αυτός,
και ίσως τελικά να άξιζε
Παρασκευή 29 Μαΐου 2009
mantinada - Καρδια μου πονάς...
Κυριακή 17 Μαΐου 2009
Ζωντανός

Απόψε είδα ηλιαχτίδα
να πεθαίνει στη σκιά,
είδα σκοτάδι ν’ ανατέλλει
πάνω στου ήλιου τα φτερά.
Μέτρησα όσα δε μετρούνται
με στιγμές ή με λεπτά,
πάγωσα στο χθες το χρόνο
και ταξίδεψα στου πόνου
το βασίλειο ξανά.
Άκουσα γλυκούς ψιθύρους
και αγγελικά φτερά,
ήχους έζησα που κρύβω,
που πολλά χρόνια φροντίζω,
σε διαδρομές που δε διασχίζω
να κρατούνται σφαλιστά.
Μέθυσα με ευωδιές
νυχτολούλουδων ξανά,
γεύτηκα τις αμαρτίες
που γράφονται σε παραλίες,
κάτω από της πανσέληνου το βλέμμα,
στων κυμάτων μέσα την αγκαλιά.
Χέρια ένοιωσα αγαπημένα
να με λατρεύουν στα κρυφά,
αίμα να ρέει από πληγές
που είχαν θαφτεί κάπου στο χθες,
μα αναστήθηκαν απόψε
για ακόμα μία φορά.
Μίλησα με λευκά δαιμόνια
και με αγγέλους σκοτεινούς,
και έπαιξα με τους κανόνες,
παιχνιδιών τρομαχτικών,
που σκαρφίζεται ο νους.
Ταξίδεψα σε μέρη οικεία
που γαληνεύουν την ψυχή,
μα και σε μέρη που από φόβο
σφραγίζονται με σιωπή.
Κι ύστερα άφησα το χρόνο,
πάλι να κυλήσει ... δανεικός,
για να μου φέρει νέες ήττες,
αγάπες, χαρές…ίσως και νίκες,
κι άλλες βραδιές για να υπάρξουν
που θα μπορώ να νοιώσω...ζωντανός.
