Αδίστακτα ρολόγια

Χρόνια, σημάδια ανάγλυφα
στου χρόνου τη μαγκούρα,
κύκλοι καπνού που χάθηκαν
σε μιας τσιγάρου τζούρα.

Άνευ ουσίας πια σταθμοί
στις ράγες καρβουνιάρη,
στην άκρη του δρόμου αποκρουστικό
και δύσοσμο κουφάρι.

Θυμάσαι με πόση προσμονή
κάποτε καρτερούσες,
να ‘ρθούνε, χιλιάδες όνειρα,
μέσα τους για να βρουν ζωή,
άλλο δε παίρναν αναβολή,
όλο ετοιμαζόσουνα….
πως θα τα κυνηγούσες.

Συνέχεια υποσχόσουνα…
Συνέχεια έπαιρνες όρκους…
Έλεγες… εμπόδιο τίποτα δε θα σταθεί
στων ονείρων μου τους στόχους.

Και έλεγες…και έταζες…
και όλο υποσχόσουν,
αντίλαλοι με τα χρόνια γίνανε
και ήρθαν εκκωφαντικοί…
τώρα να σε στοιχειώσουν.

Κι εσύ φοβάσαι και πονάς,
θέλεις να αντιδράσεις,
στα ρέστα του χρόνου δύναμη
ψάχνεις για να προφτάσεις.

Μα πλέον να δράσεις δε μπορείς,
έμαθες πια στα λόγια,
ανίκανος πρωταγωνιστής
σε έργο που σκηνοθέτησαν
αδίστακτα ρολόγια.

Παραδίνομαι απόψε…

Παραδίνομαι απόψε,
το κεφάλι μου θα σκύψω,
και μονάχα για ένα βράδυ
ηττημένος θα δακρύσω.

Θα δακρύσω για όλα εκείνα
που δεν έμαθε κανείς,
που στο χαμόγελό μου κρύβω
κάτω από στρώματα σιωπής.

Τα όπλα μου θα παραδώσω,
δίχως άμυνες…γυμνός,
και ας έρθει όποιος θέλει,
φίλος αν είναι ή και εχθρός.

Μια κραυγή μες στο σκοτάδι
θα σημαδέψει τη στιγμή,
μια καρδιά αθώα απόψε
πάλι θυσία θα γενεί.

Μάρτυρες δε θα υπάρξουν,
όχι ετούτη τη βραδιά,
μόνη από χρόνια έχει μάθει
να ματώνει…να πονά.

Μήδε δάκρυ θα κυλήσει,
μήδε λυγμός θα ακουστεί,
μια κραυγή μες στο σκοτάδι,
μόνη θα ‘ρθει τούτο το βράδυ,
σ’ ένα φίλο που υποφέρει…
για να συμπαρασταθεί.

Πλιάτσικας-Αρβανιτάκη - Εχω ξεχασει το ονομα μου

Είναι οι άνθρωποι μου έλεγες πουλιά
σαν χειμωνιάσει πάντα μακριά πετάνε
κι έρχονται ίσως να σε δουν κάποια βραδιά
άν έχουν σπάσει τα φτερά τους ή αν πεινάνε.

Απόψε...

Απόψε ψάχνει η ψυχή
δυνατό κορμί να στηριχθεί,
λίγο κουράγιο για να βρει
η νύχτα πριν ξημερώσει.

Απόψε ψάχνει η αντοχή
απ’ την αρχή να οριστεί,
για να μπορέσει μια ζωή
τη νύχτα αυτή να σώσει.

Απόψε τα όνειρα απαιτούν
λίγο απ’ το αίμα σου να πιούν,
για να μπορέσουν ζωντανά
ως την αυγή να μείνουν.

Απόψε οι λέξεις σου ζητούν
σε λευκό χαρτί να βαφτιστούν,
λίγη προστασία για να βρουν
ως αύριο να σωθούνε.

Μα σώθηκε απόψε η αντοχή,
δε σε στυλιώνει το κορμί,
το αίμα θυσία να γενεί
άλλο δε το αντέχει.

Κι έτσι σφραγίζεις με σιωπή
πάλι τις λέξεις στο χαρτί,
έμπιστος φύλακας ζωής
που τόσες φορές στο παρελθόν
σε έχει προστατέψει.

Μιχάλης Κακέπης - Υπάρχουν Ώρες

Υπάρχουν μέρες που τα μάτια σου φεύγουν, η σκέψη μένει να κοιτάει το χρόνο....

Μιχάλης Κακέπης - Θέλω

Ν' ακολουθώ από κοντά τις αυταπάτες μου
Να ζωγραφίζω τη ζωή από τις στάχτες μου
Θέλω.....
Ζωή μου απόλυτη, ψυχή μου ιδιότροπη, βαθιά σου χαμένος
Ρυτίδα μου όμορφη, ανάσα μου άστατη,.....σε θέλω ως το τέλος

Αγάπη ανθίζει…

Μύρισε χώμα ο ουρανός
και μια αστραπή φωτίζει,
της νύχτας σκίζει τη φορεσιά,
πάθη ξυπνάει στην καρδιά
και μας καληνυχτίζει.

Γέμισε λάμψεις ο ουρανός,
μικρές πυγολαμπίδες,
σταγόνες που φωτίζουνε
μαύρης καρδιάς ελπίδες.

Σταγόνες που δεν δροσίζουνε,
σταγόνες που πονάνε,
σταγόνες που βάζουνε φωτιά
και από λήθαργο ξανά
ελπίδες… σου ξυπνάνε.

Τα όνειρα ποτίζουνε
να πιάσουν, να ανθίσουν
και με αγάπης υπόσχεση,
χωρίς δικιά σου απόφαση,
ξανά θα τα γεμίσουν.

Και κάπου στο βάθος μια βροντή,
μελωδία μοιάζει ρομαντική,
που μέσα στης νύχτας τη σιωπή
ήρθε να σε πλανέψει

Και συ ζητάς να αντισταθείς,
δε θες ξανά να πληγωθείς,
φοβάσαι να παραδεχτείς
πως το παιχνίδι έχασες
και ήδη σ’ έχει μαγέψει.

Τα μάτια της φέρνεις στο μυαλό
και οι λέξεις σου δειλιάζουν,
δραπέτες τα συναισθήματα,
ελευθερίας βήματα
που βλέπουν και τρομάζουν.

Μύρισε χώμα ο ουρανός
και μια αστραπή φωτίζει,
γέμισε λάμψεις ο ουρανός
κι εσύ μονάχος ναυαγός
σε αγάπη που ανθίζει.