Ένοχος για προδοσία

Δεν ξέρω πόσες είναι οι φορές
που θες να μου μιλήσεις,
πόσες τα λόγια χάνονται,
σε αισθήματα μέσα θάβονται,
γιατί θέλεις, όπως κι εγώ,
τα χείλη μου να φιλήσεις.

Κάθε μέρα θα με ψάξεις
δυο λόγια απλά για να μου πεις,
για τα όνειρα που κάνεις
μέσα στους ήχους της βροχής.

Για δαίμονες πάλι θα μου μιλήσεις
που δεν σ’ αφήνουν να χαρείς,
και που αμείλικτοι ξυπνάνε,
της καρδιά σου αίμα λαχταράνε,
κάθε φορά που αυτό που ψάχνεις
τύχει στη ζωή σου να το βρεις.

Τις άμυνες θα χαλαρώσεις
λέγοντας πως είμαι εγώ,
αυτός που ξέρει να σε κάνει
να νοιώθεις σα να έπιασες λιμάνι,
κι έτσι θα σ’ εμπιστευτώ.

Και τότε είναι που θα τολμήσω
να έρθω λίγο πιο κοντά,
για μπορέσω ν’ αντικρίσω,
ίσως για πρώτη φορά,
τι μέσα στην ψυχή σου κρύβεις
και ποια είσαι αληθινά.

Μόλις όμως πλησιάσω
σε απόσταση βολής,
αμέσως σου μοιάζω για εχθρός
και σαν εχθρό με εκτελείς.

Και μόλις τα όπλα θα σιγάσουν
κι εγώ θα κείτομαι νεκρός,
θ’ αναρωτιέσαι γιατί δεν ήρθα,
γιατί όσα νοιώθεις ποτέ δεν είδα,
και το πόρισμα θα βγάλεις,
ένοχος για προδοσία τελικά
ήταν κι αυτός.

Η Πόλη μέσα στην πόλη

Μέσα στης πόλης σου την Πόλη
ελπίδες πέφτουνε νεκρές,
μάχες δίνουν και τις χάνουν,
όνειρα θάβονται στην άμμο,
θρήνοι σκίζουν τον αέρα
και συρμάτινες σιωπές.

Μέσα στης Πόλης σου την πόλη
ανθίζει το δέντρο της ζωής,
έρωτες έχει για κλωνάρια,
άνθη του είναι οι αμαρτίες
και στολίδια του πικρίες,
που ευδοκιμούν σε κλίμα
αστικό και παρακμής.

Μέσα στης Πόλης σου την Πόλη
πίσω από λάμψεις και φωτιές,
μια σκιά περιπλανιέται,
φάντασμα που καταριέται,
τη ζωή που φυλακισμένο
δίχως συμπόνια το κρατάει,
ανάμεσα στο σήμερα και στο χθες.

Μέσα στης πόλης σου την πόλη
υπάρχουν χιλιάδες ομορφιές,
μια φωτιά τις σιγοκαίει,
θανάτου χέρι τις χαϊδεύει,
και υγρό κυλάει το πύρ
σε μοναχικά σοκάκια
και σε σκοτεινές αυλές.

Μέσα στης Πόλη μου την Πόλη
μαρμαρωμένος βασιλιάς,
την δικιά σου έχει θέα,
να ζεσταίνει την ψυχή του,
χαμόγελα να πλάθει στην μορφή του,
ηλιαχτίδες να προσφέρει
σε βάθη πέτρινης καρδιάς.

Ό,τι κι αν ζήσεις - Μιλτιαδης Πασχαλίδης

Έχεις πέσει με δύναμη πάνω στον ουρανό σου;
Είδες ποτέ σου πόσο φως κρύβεται σε ένα τραύμα;
Στα χέρια σου έκρυψες ποτέ το άδειο πρόσωπό σου;
Σ’ έχουν κοιτάξει σαν θεό, να σου ζητάνε θαύμα;

Τι τραγούδι να σου πω - Ενδελέχεια

Τι τραγούδι να σου πω, χωρίς ουσία
Να το φτύνουν οι σοφοί κι οι μπερδεμένοι
Να γεννιέται στα ρηχά κι εκεί να μένει
Να μην έχει ούτε λάμψη, ούτε αξία...

Μα να φέγγει στη δική σου καταχνιά

Κι έμεινα εδώ - Μπάμπης Στόκας

Κι εμεινα εδω να προχωρω
να προσπαθω να σε κανω να φυγεις
και το μυαλο μου να μη λεει "σ'αγαπω".

Κι εμεινα εδω ν'αναζητω
και να χαζευω τις ωρες που λειπεις
κι η μουσικη μου να μη βρισκει σκοπο.

Τα ανείπωτα - Ζερβουδάκης Δημήτρης

Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε το χτύπο της καρδιάς
να πει ό,τι είναι για να πει, στο φως να γεννηθεί..
Για ένα τίποτα, μη φοβηθείς, πώς φτάσαμε στ’ανείπωτα..
Γλυκιά μου, μη χαθείς…

Νανούρισμα

Σώπα σου λέω…σώπασε,
κοιμήσου και ονειρέψου,
σε κόσμους ταξίδεψε όμορφους
και σε σειρήνων τραγουδιών
αφήσου και μαγέψου.

Σώπασε και ησύχασε,
ταξίδεψε στ’ αστέρια,
ενός κομήτη την ουρά
σφίξε στα δύο σου χέρια.

Σώπασε και γαλήνεψε,
δάμασε ένα κύμα,
λαθρεπιβάτης της ζωής
γίνε σε ένα ποίημα.

Γίνε πουλί στον ουρανό
άπλωσε τα φτερά σου,
παιχνίδια σου κάνε τα σύννεφα
και τον δραπέτη άνεμο
σφίξε στην αγκαλιά σου.

Γίνε σταγόνα…γίνε βροχή,
γίνε μια καταιγίδα,
κυλίσου στα λασπόνερα
γίνε δροσοσταλίδα.

Καβάλησε τον άνεμο,
δάμασε ένα τυφώνα,
γίνε μια χιονοθύελλα
στα μέσα του χειμώνα.

Γίνε αεράκι δροσερό
μέσα στο Καλοκαίρι,
της θάλασσας δύο κύματα
ζήτησε να σου φέρει.

Μέσα στο απέραντο κενό
βούτηξε…μεθυσμένη,
άκουσε της νύχτας τη σιωπή
και του Ήλιου σαν έρθει… η πρώτη αυγή,
νοιώσε ευλογημένη.

Σώπα σου λέω…σώπασε,
στη νύχτα παραδώσου,
και ότι ποτέ αγάπησες,
που έχασες ή νοστάλγησες,
μέχρι να έρθει το πρωί,
αυτή σου στέλνω, μόνη ευχή,
να είναι για πάντα…δικό σου.