Ότι με κάνει αληθινό

Ότι με κάνει αληθινό
είναι που με πληγώνει,
ότι με κόπο έχτισα
εκείνο με στοιχειώνει.

Ότι λαχτάρησα να βρω
συνέχεια θα το χάνω,
και πάντα στην ίδια διαδρομή,
σαν από απόφαση καταδικαστική,
τα ίδια λάθη θα κάνω.

Ότι καλό έχω μέσα μου
εκείνο με ορίζει,
μου καταστρέφει τη ψυχή
και κάθε νύχτα απ’ την αρχή,
σε μία ατέρμονη διαδρομή,
ξανά προσδιορίζει.

Ότι βαθιά αγάπησα
αυτό θα με προδώσει,
ότι η καρδιά μου αγκάλιασε,
πόθησε ή νοστάλγησε,
αυτό θα με σκοτώσει.

Ότι όνειρα έκανα
πάντα αιμορραγούσαν,
στο χρόνο ποτέ δεν άντεξαν
και όσο και αν προσπάθησα,
τα φρόντισα και τα αγάπησα,
πάντοτε με ξεχνούσαν.

Ότι προσευχή ψιθύρισα
την έκλεψε η νύχτα,
λόγια που απλά χαθήκανε
και γεύση μόνο αφήσανε
από πόνο και από πίκρα.

Ότι με κάνει αληθινό
πλέον αργοπεθαίνει,
πολλές του ανοίξανε πληγές,
άνθρωποι που χάθηκαν στο χθες,
και πλέον δεν έχει δύναμη
άλλο...να ανασαίνει.

Ένοχος για προδοσία

Δεν ξέρω πόσες είναι οι φορές
που θες να μου μιλήσεις,
πόσες τα λόγια χάνονται,
σε αισθήματα μέσα θάβονται,
γιατί θέλεις, όπως κι εγώ,
τα χείλη μου να φιλήσεις.

Κάθε μέρα θα με ψάξεις
δυο λόγια απλά για να μου πεις,
για τα όνειρα που κάνεις
μέσα στους ήχους της βροχής.

Για δαίμονες πάλι θα μου μιλήσεις
που δεν σ’ αφήνουν να χαρείς,
και που αμείλικτοι ξυπνάνε,
της καρδιά σου αίμα λαχταράνε,
κάθε φορά που αυτό που ψάχνεις
τύχει στη ζωή σου να το βρεις.

Τις άμυνες θα χαλαρώσεις
λέγοντας πως είμαι εγώ,
αυτός που ξέρει να σε κάνει
να νοιώθεις σα να έπιασες λιμάνι,
κι έτσι θα σ’ εμπιστευτώ.

Και τότε είναι που θα τολμήσω
να έρθω λίγο πιο κοντά,
για μπορέσω ν’ αντικρίσω,
ίσως για πρώτη φορά,
τι μέσα στην ψυχή σου κρύβεις
και ποια είσαι αληθινά.

Μόλις όμως πλησιάσω
σε απόσταση βολής,
αμέσως σου μοιάζω για εχθρός
και σαν εχθρό με εκτελείς.

Και μόλις τα όπλα θα σιγάσουν
κι εγώ θα κείτομαι νεκρός,
θ’ αναρωτιέσαι γιατί δεν ήρθα,
γιατί όσα νοιώθεις ποτέ δεν είδα,
και το πόρισμα θα βγάλεις,
ένοχος για προδοσία τελικά
ήταν κι αυτός.

Η Πόλη μέσα στην πόλη

Μέσα στης πόλης σου την Πόλη
ελπίδες πέφτουνε νεκρές,
μάχες δίνουν και τις χάνουν,
όνειρα θάβονται στην άμμο,
θρήνοι σκίζουν τον αέρα
και συρμάτινες σιωπές.

Μέσα στης Πόλης σου την πόλη
ανθίζει το δέντρο της ζωής,
έρωτες έχει για κλωνάρια,
άνθη του είναι οι αμαρτίες
και στολίδια του πικρίες,
που ευδοκιμούν σε κλίμα
αστικό και παρακμής.

Μέσα στης Πόλης σου την Πόλη
πίσω από λάμψεις και φωτιές,
μια σκιά περιπλανιέται,
φάντασμα που καταριέται,
τη ζωή που φυλακισμένο
δίχως συμπόνια το κρατάει,
ανάμεσα στο σήμερα και στο χθες.

Μέσα στης πόλης σου την πόλη
υπάρχουν χιλιάδες ομορφιές,
μια φωτιά τις σιγοκαίει,
θανάτου χέρι τις χαϊδεύει,
και υγρό κυλάει το πύρ
σε μοναχικά σοκάκια
και σε σκοτεινές αυλές.

Μέσα στης Πόλη μου την Πόλη
μαρμαρωμένος βασιλιάς,
την δικιά σου έχει θέα,
να ζεσταίνει την ψυχή του,
χαμόγελα να πλάθει στην μορφή του,
ηλιαχτίδες να προσφέρει
σε βάθη πέτρινης καρδιάς.

Ό,τι κι αν ζήσεις - Μιλτιαδης Πασχαλίδης

Έχεις πέσει με δύναμη πάνω στον ουρανό σου;
Είδες ποτέ σου πόσο φως κρύβεται σε ένα τραύμα;
Στα χέρια σου έκρυψες ποτέ το άδειο πρόσωπό σου;
Σ’ έχουν κοιτάξει σαν θεό, να σου ζητάνε θαύμα;

Τι τραγούδι να σου πω - Ενδελέχεια

Τι τραγούδι να σου πω, χωρίς ουσία
Να το φτύνουν οι σοφοί κι οι μπερδεμένοι
Να γεννιέται στα ρηχά κι εκεί να μένει
Να μην έχει ούτε λάμψη, ούτε αξία...

Μα να φέγγει στη δική σου καταχνιά

Κι έμεινα εδώ - Μπάμπης Στόκας

Κι εμεινα εδω να προχωρω
να προσπαθω να σε κανω να φυγεις
και το μυαλο μου να μη λεει "σ'αγαπω".

Κι εμεινα εδω ν'αναζητω
και να χαζευω τις ωρες που λειπεις
κι η μουσικη μου να μη βρισκει σκοπο.

Τα ανείπωτα - Ζερβουδάκης Δημήτρης

Στάσου λιγάκι, μη μιλάς, άσε το χτύπο της καρδιάς
να πει ό,τι είναι για να πει, στο φως να γεννηθεί..
Για ένα τίποτα, μη φοβηθείς, πώς φτάσαμε στ’ανείπωτα..
Γλυκιά μου, μη χαθείς…